Steven Opstaele

This is very sad
Steven was a colleague for a number of years ,but he was more than that he was a friend and a mentor
I always enjoyed our discussions and looked up the wealth of knowledge that Steven could call on
My prayers are with his family at this time

Steven,

Je bent een gemis voor iedereen, Een warmhartige man, een aangename man,

We hadden zeer aangename gesprekken over het leven, techniek, samenwerken, zelfs deze week nog.

Het is een leeg gevoel, moeilijk om weg te werken maar dit zal wel voor iedereen een tijdje duren.

De grote meneer van de VUB voor ons. Dit zal altijd een aandenken blijven.

Heel veel sterkte aan de familie, vrienden en collega's.

Peter

My heartfelt condolences to family & friends

Een schokgolf gaat door de VUB. Hoe ongelooflijk is dit alles. We gaan je heel hard missen. Het ga je goed, beste Steven, rust zacht.

Mijn deelneming aan de familie. Ik heb Steven mogen ervaren als een enorm gepassioneerd, oprecht en charmant persoon.

Ik heb je nooit persoonlijk gesproken maar ik heb veel over jou horen spreken, en hoe jij de spil was van je dienst.

Te vroeg gegaan, een gemis voor iedereen die nu verder moet zonder jou.

Mijn enige deelneming aan iedereen die achterblijft met enkel je herinnering.

Ik wens de familie, vrienden en collega's van Steven veel sterkte bij dit plotse verlies.

Een shock was het om dit droevig nieuws te vernemen.

Troostend om zoveel mooie, herkenbare getuigenissen te lezen van mijn vroegere collega's.

Het was inderdaad een eer en voorrecht om je te hebben gekend, Steven.

"This is what it sounds like
When doves cry."

Steven, ik groette je als de GVR en dat was je ook. Een reuzegroot warm hart, waar iedereen altijd bij terecht kon.
Vorige week nog samen het koffiemachien gerepareerd. Vandaag op kantoor de lege stoel waar je meestal zat..

Ik ga je missen, rust zacht

Dag Steven

Dinsdagavond: ik haastte me naar mijn locker om mijn spullen weg te stoppen. Ik zag je zitten in een vergaderlokaal samen met Jo, brainstormen over het GEP. Ik klopte nog eventjes aan, we babbelden nog een paar minuten, gaf je een schouderklopje, we wensten elkaar een fijne avond en ik herinner me nog hoe ik zei ‘tot later eens deze week’. Woensdagnamiddag wou ik je wat vragen op Teams, je was offline, ik dacht: ‘de Steven is de hort op voor zijn netwerk’. Want zo kenden we je, niet aflatend op weg, oplossingen zoeken en aanbieden. En toen kwam dat vreselijke nieuws… Eerlijk, ik hoop nog steeds van je maandag terug aan een desk te zien zitten…

Netwerk wordt beschouwd als water uit de kraan. Mensen zijn verbaasd en verontwaardigd als er geen water uit hun kraan komt en des te meer als ze niet kunnen connecteren met hun mobiel of laptop. Je kreeg geen cadeau toen je in 2016 bij ons startte als hoofd van het netwerkteam. Maar je hebt alles gegeven om ervoor te zorgen dat de VUB de digitale snelweg niet heeft gemist. Je was een krak in je vak, je stelde hoge standaarden… Tonnen respect heb ik voor jou. We waren totaal verschillende karakters desalniettemin vonden wel altijd wel een deur om samen door te stappen.

Een grote dankjewel voor alles… we gaan je missen, man. Rust zacht.

Steven,
Je zat in de commissie die moest beoordelen of ik wel geschikt was om bij VUB te werken. Je was dus één van de eerst collega's die ik leerde kennen. Niet de eerste, je liet de anderen eerst spreken en wachtte geduldig tot jouw moment gekomen was, om dan rustig jouw vraag te stellen. Dat was jouw stijl. Eerst luisteren, bij meetings zat je soms met je ogen gesloten, om beter te kunnen luisteren en dan pas te spreken.
Eens ik bij VUB begonnen was gaf je mij onmiddellijk het gevoel dat ik een volwaardig lid van het team was. Het was voldoende dat ik naast je bureau kwam staan om je volle aandacht te hebben, zelfs al kwam ik eigenlijk voor de collega aan het bureau naast jou.
Je vakkennis was enorm. Je drive om je visie te verwezenlijken evenzeer. Maar ook bij problemen konden we niet alleen overdag, maar ook daarbuiten op jou rekenen. Gelukkig hebben we je recent nog kunnen vertellen hoe goed het resultaat van al die jaren werk was.
Steven, het ga je goed, daar aan de andere kant.

Shocked and saddened to read of this. Sending heartfelt condolences to family & friends.

Steven was door en door gedreven techneut en het hart op de juiste plaats.

Zijn visie over waar de VUB heen moest met netwerk, datacenter en IT in het algemeen waren inspirerend. Met zijn kennis, gedrevenheid en werkethos stond hij op eenzame hoogte. Dankzij Steven staat de VUB er een stuk beter voor en de fruiten van zijn toekomstvisie gaan we nog lang mogen plukken.

Soms botste het wel eens (hard) als de marsrichting niet samenvielen maar we zijn onze verschillen altijd weer te boven gekomen. Mijn appreciatie voor Steven is er uiteindelijk enkel maar door gestegen.

Hij kon nogal een boompje opzetten als hij weer iets was tegengekomen want onder zijn hoge standaarden viel. Maar tegelijk werkt hij ook keihard om het op te lossen.

Hij had ook zo zijn typisch 'Steven' houding in vergaderingen: hoofd naar beneden gebogen dat hij met zijn handen ondersteunde. Niet zoveel te zeggen om dan plots toch even de puntjes op de i te zetten.

Je kon hem ook altijd lastigvallen voor werkelijk alles: de koffiemachine werkt niet, advies over netwerkzaken, leveringen, ...

Ik ga heb missen. De uitdagingen die voor ons staan had ik liever aangegaan met Steven erbij.

Bij Steven kon je altijd terecht voor goede raad en hij kon als geen ander technische zaken uitleggen. Heb enorm veel van hem geleerd. Hij stond altijd paraat om mee te denken en de beste oplossing aan te bieden. We gaan je missen op de afdeling en op de hele VUB.

Tijdens corona kreeg ik een tip om een portret te schrijven van Steven en zijn team, omdat ze er in stilte voor gezorgd hadden dat de VUB zonder veel moeite de brute digitalisering had overleefd. Ik keek ernaar uit, want het mooie aan interne communicatie is dat je ook de helden van achter de schermen met woord en beeld kan waarderen.

Het interview is er nooit gekomen, en dat was vooral voor mij een gemiste kans om je te leren kennen. Je wou dat interview niet. Was het de bescheidenheid? Of toch een principiële houding: nu moet je ook niet meer afkomen? Het is dus gebleven bij al het goeds dat ik over je heb gehoord, zonder artikel.

Met stille bewondering heb ik de voorbije dagen de teksten gelezen van je collega's, de getuigenissen. Het is dan toch allemaal geschreven. Helaas in een droeve context, maar met extra veel liefde. Dat lees je in de letters. Door mensen die je echt van dichtbij hebben gekend en je overduidelijk op handen dragen. Het gemis moet vreselijk zijn.

Heel veel sterkte aan de familie, vrienden en collega's. Rust zacht, Steven, collega van de overkant.

Ik ga je missen Steven. Je hebt me regelmatig een hart onder de riem gestoken met jouw vriendelijke woorden waneer ik ze nodig had. Er is een gigantisch gat geslagen in de afdeling. Rust zacht.

In mijn tijd bij DICT veel geleerd van Steven. Geweldig om te zien hoe hij in een korte tijd het netwerk van de VUB en VUBnet zelf heeft gemoderniseerd. Hij was een fijne man om mee samen te werken, nooit te beroerd om mee te denken. Hij gaat zeker gemist worden aan de VUB.

Steven was groot in vele betekenissen. Een warm mens met veel gezond verstand.

Hij was heel positief ingesteld. Problemen dienden als springplank naar een duurzame oplossing.

Altijd goedgezind. En als hij boos of geërgerd was, dan uitte hij dat nog op humoristische wijze.

Steven, voor ons ben je onvervangbaar in ons geheugen gegrift.

We leven mee met allen die hem dagdagelijks moeten missen.

Steven, ik zag je altijd van ver staan. Mijn treingenoot, als ik "de vroege" deed 's morgens of als ik "de late" deed 's avonds, want dit waren jouw werkuren. Je was zeer bescheiden, met een verkorte trein ging je in 2de klas staan, terwijl ik vastberaden in 1ste klas ging zitten. Ik heb je doen beloven, na een rit, die propvol zat toen we in Etterbeek toekwamen en je onwel was, een volgende keer met mij naar 1ste klas te gaan. De eerstvolgende keer zal ik er met een krop ik de keel zitten...
Je was zeer begripvol dat ik geen expert was in ICT en gaf me soms tips en tricks met de glimlach. Dank zij jou heb ik mijn "One Plus" en verzekerde je me dat ik mijn opslag nooit vol zou krijgen. Als ik een ticket aanmaakte, volgde je die altijd mee op, willen of niet.
Verbaasd waren we hier in huis, dat je ineens voor onze deur stond van het kinderdagverblijf met de boodschap ; " En nu installeren we hier WIFI en het RACK bij de vroegere regeringscommissaris komt hier naar beneden, want ook jullie moeten hier een betere verbinding krijgen met de VUB.
Moe 's avonds op de trein vermeden we werkgerelateerde onderwerpen en hadden we het over ditjes en datjes en over jouw grote tuin, waar je in het weekend rust vond, tussen jouw fruitbomen.
Aan de paal, zal ik elke dag staan, wachtend op de trein. Ik zal je missen....en spijtig dat je je eigen prachtig memoriam niet meer kan lezen, er zou een mooie glimlach verschijnen zoals op de foto.

Steven gaf je altijd eerlijk zijn mening, je wist meteen wat je mocht verwachten.
Had ook een geweldig gevoel voor humor, zeker wanneer je zijn bijzijn al lachend opmerkte dat iets niet werkte en we het dan maar op het netwerkteam zouden steken. Een grote meneer, letterlijk en figuurlijk zoals ook heel mooi weergegeven in de in memoriam hierboven.

Hij zal inderdaad gemist worden binnen DICT en bij uitbreiding de hele VUB!

Als nieuwer lid van een ander team had ik niet veel rechtstreeks contact me jou. Maar de keren dat ik laat aan het doorwerken was op kantoor, was dat steevast in jouw gezelschap.

Gezelschap dat altijd, en door iedereen op prijs gesteld werd. Het respect dat de hele afdeling voor jou heeft was duidelijk vanaf de eerste dag.

Veel sterkte aan iedereen die deze grote man moet missen.

De voorbije paar maanden had ik het genoegen met Steven veel aangename gesprekken te hebben gevoerd, zowel technisch gericht als menselijk gerelateerd.
Soms gingen we samen eten in het resto, waar hij zijn befaamde "short-cut" naartoe volgde als "zeker de kortste weg" via-via en omhoog-omlaag.
Van tijd tot tijd hadden we een babbel in onze DICT keuken, op de rode kussentjes.
We zullen hem sterk missen, op vele vlakken.