De 24 urenloop van Leuven zit erop. Meer dan 30.000 studenten zakten af naar Leuven voor het grootste studentenevenement van Vlaanderen. Een etmaal lang lopen studenten rondjes van 515 meter. Winnaar was dit jaar Apolloon, de kring van de studenten van de faculteit bewegings- en revalidatiewetenschappen (FaBeR). Vorig jaar moesten de sportstudenten de duimen leggen tegen de burgerlijk ingenieurs van de Vlaamse Technische Kring (VTK).
Dat ligt gevoelig: de competitie tussen beide studentenverenigingen is groot. De 24 urenloop is fun, met een gezonde dosis competitie. Al zijn er ook wat kanttekeningen bij die competitieve insteek te maken.
Je loopt niet zomaar mee in de topteams. Weken van tevoren vinden testwedstrijden plaats. Alleen wie de limiet haalt, mag in de topteams starten. Op zich is daar niets mis mee. Ook in de atletiek gelden er limieten voor wedstrijden.
Strategie maakt het verschil. Zo is het een publiek geheim dat de topteams op de 24 urenloop een beroep doen op lopers van andere faculteiten of universiteiten. Zelfs 'echte' topatleten worden ingehuurd om een rondje te lopen. Er ontstaat ook een informeel netwerk, waarbij snelle lopers nog andere lopers rekruteren. Onder strategie valt ook de marketing rond het event. Verder doet technologische innovatie haar intrede op de loop. VTK en Apolloon stellen carbonschoenen ter beschikking van hun lopers.
bloed, zweet en tranen
Maar het competitieve schoentje knelt. In de topteams loopt nog geen handvol vrouwelijke studenten. Het ligt niet aan de genderbalans op de universiteit. De KU Leuven telt tenslotte meer vrouwelijke dan mannelijke studenten. Misschien lopen vrouwen gewoon niet zo graag en kijken ze liever naar hoe hun mannelijke medestudenten bloed, zweet en tranen laten om hun team naar de overwinning te racen?
De inschrijvingen op steeds populairder wordende loopevents spreken een mogelijke desinteresse in het hardlopen bij vrouwen alvast tegen. Op wedstrijden tot 10 kilometer nemen gemiddeld evenveel vrouwen als mannen deel. Of zijn vrouwen misschien minder competitief op vlak van sport? Ook dat argument mag van de tafel. De genderbalans bij atleten van Atletiek Vlaanderen zit goed.
Vrouwen zetten op alle afstanden topprestaties neer, al zou wat meer aandacht voor die prestaties zeker niet misstaan.
Waar loopt het dan fout? Het hoeft geen betoog dat de tijden van vrouwelijke atleten 'trager' zijn dan die van hun mannelijke collega's. De limieten voor de topvijfteams zijn niet of amper haalbaar voor vrouwen, ondanks het feit dat er competitieve vrouwelijke lopers zijn in die studentenkringen. Maar ze komen dus niet aan bod. Jammer, toch?
Het debat mag niet herleid worden tot de vraag of vrouwen snel genoeg lopen. De vraag is of een evenement dat zichzelf als hét studentenfeest van Leuven positioneert, kan verantwoorden dat vrouwen worden uitgesloten van het competitieve luik.
De 24 urenloop is een ontzettend mooie traditie. Laten we dat vooral zo houden. Het koesteren van tradities vereist durf om te innoveren zonder aan de kernwaarden te raken. Een reglement opstellen waarbij vrouwelijke lopers ook aan bod komen in de competitie zou geen slechte zaak zijn en kansen bieden voor een nieuwe dynamiek.
Media-aandacht
Inclusie kan beloond worden wanneer succes breder wordt gedefinieerd dan prestatie alleen. Op die manier zou de 24 urenloop met zijn tijd mee evolueren en de trend naar meer media-aandacht voor vrouwelijke sportprestaties kracht bijzetten.
Ook die tendens verloopt niet zonder slag of stoot. Er is een groeiende erkenning en respect voor vrouwen in diverse sportdisciplines, van voetbal tot wielrennen. Die vrouwen zijn rolmodellen voor heel wat jonge meisjes. Zichtbaarheid is belangrijk. De 24 urenloop kan daar op zijn eigen manier aan bijdragen.
Zo blijft hij niet alleen een traditie die studenten samenbrengt, maar ook een event dat mee vorm geeft aan de sportcultuur. De bal ligt in het kamp van organisator LOKO. Met alle expertise en engagement in de Leuvense studentenkringen is er meer dan voldoende kennis in huis om de inhaalrace in te zetten.