Woensdag 17 juni was het precies twee jaar geleden dat kunsthistoricus en curator Hans De Wolf overleed. Ter nagedachtenis zijn in de exporuimte van Pilar op de VUB-campus Etterbeek twee nieuwe sculpturen onthuld. Ze zijn van de hand van Honoré d’O, kunstenaar en persoonlijke vriend van Hans De wolf. Het is een dubbel werk op kleine schaal, vastgeschroefd aan de muur in de hal van Pilar en in de exporuimte zelf. De herdenking bracht familie, collega’s en kunstenaars samen in Pilar. “Een herdenking getooid met een blijvend aandenken.”
“Een kunstkenner par excellence, een bevlogen curator, een cultureel diplomaat … én een academicus, een professor in de kunstgeschiedenis.” Hans De Wolf werd door rector Jan Danckaert geschetst als een veelzijdig mens en een bruggenbouwer tussen kunst en universiteit. Hans De Wolf stond mee aan de basis van het Brusselse kunstenplatform en van het doctoraat in de kunsten. Dat laatste is een initiatief waarmee je kunt promoveren aan de universiteit met een artistiek project. “Hans bracht de universiteit naar de kunstenaars en de kunstenaars naar de universiteit.”
Hans was ook een belangrijke motor achter internationale tentoonstellingsprojecten en culturele diplomatie. Hij werkte samen met musea en kunstinstellingen in Europa en Azië. Hijbracht Belgische kunstenaars naar steden als Shanghai, Beijing en Seoul. Voor zijn tentoonstellingen werkte hij intensief samen met lokale universiteiten en kunstscholen. Ook op de VUB-campus liet hij een blijvende indruk na met grootschalige initiatieven zoals tentoonstellingen in Pilar en Usquare.
Honoré d’O, de Belgische kunstenaar die door ererector Caroline Pauwels werd gelauwerd als eerste ‘VUB Master of Arts’, nam na de rector het woord op de herdenking. Hij en Hans gingen een lange tijd terug. Ze leerden elkaar kennen in het eerste studiejaar op het College Onze-Lieve-Vrouw van Deinsbeke in Zottegem. “Ik zat naast Hans, op dezelfde bank. Hij was de wilde ontembare, ik de gedomesticeerde tamme.”
Ze bleven elkaar tijdens hun hele leven voortstuwen. Twaalf jaar later woonden de jonge honden samen in Gent. Daar begon het pad zich duidelijk af te tekenen. Honore d’O beslootgeen architect te worden maar ging collages fabriceren. “Hans was in wezen alles al geweest: dichter, troubadour, toneelschrijver, songschrijver, song singer, ook op gitaren met weinig snaren. Bij hem kon het alle kanten op. Hans leerde me lezen, véél lezen. Literatuur en kunst waren het fundament van de uitwisseling op ons appartement in de Clementinalaan.”
Honore d’O beslootgeen architect te worden maar ging collages fabriceren. “Hans was in wezen alles al geweest: dichter, troubadour, toneelschrijver, songschrijver, song singer, ook op gitaren met weinig snaren. Bij hem kon het alle kanten op. Hans leerde me lezen, véél lezen. Literatuur en kunst waren het fundament van de uitwisseling op ons appartement in de Clementinalaan.”
Honoré d’O werd daar de kunstenaar die zoveel jaren later op de bijeenkomst in Pilar herinneringen deelde aan de overleden alleskunner en een kunstwerk presenteerde om hem te herdenken. De 'bizar geplooide metalen staaf’ die Honoré d’O in de sculptuur heeft verwerkt, viste hij op uit eenafvalcontainer achter het MAC's museum in Hornu. Een ‘objet trouvé’, noemt hij het. De staaf is een onderdeel van een vande twee constructies aan de muur van Pilar. De twee werkenzijn verder opgebouwd uit metalen stangen, scharnieren en verbindingsstukken die zichtbaar gemonteerd zijn op kleine sokkels. Honoré d’O: “Een herdenking getooid met een blijvend aandenken.”
Hans De Wolf (C) Jean Cosyn
Een laatste les
Ook de zoon van Hans De Wolf – archeologiestudent aan de VUB – sprak tijdens de inhuldiging van het kunstwerk over zijn vader. Hij herinnerde zich hoe zijn papa hem als kleine jongen had leren kijken. Hans beloonde zijn kinderen met punten wanneer ze op een uitstap iets opmerkelijks zagen. Een opvallende tag op een muur, een gekke steen op het strand of een ordinaire deur in de stad. “Met de verzamelde punten konden we dan weer een ijsje krijgen.”
Hij sloot af met de laatste les die hij van Hans, zijn pa, hadgekregen. “Je kunt naar de dood kijken met een glimlach,” was het inzicht dat zijn vader hem nog had verschaft niet lang voor zijn overlijden. “En dat je kunt kiezen voor het leven. Geen simpele keuze. Waarvoor Hans zelf veel offers heeft moeten brengen. Maar ook dat is de kunst van het leven.”