logo

Een groot hart voor VUB'ers

Beeld je in hoe jij je voelde tijdens je allereerste dag op de VUB. Voeg daar nu mondmaskers, social distancing en minder fysieke lesuren op de campus aan toe. Associeer jij dit ook met spannende en onzekere dagen? Toon dan hoe groot jouw hart voor onze studenten en word VUBuddy!

VUBuddy?

VUBuddy ben je van een klein groepje studenten. Je maakt jouw buddygroep wegwijs  binnen de VUB-community. Door beschikbaar te zijn voor hun vragen, te luisteren naar hun bezorgdheden en hen op de hoogte te houden van belangrijke activiteiten, evenementen en deadlines, ben jij hun nieuwe beste vriend en rots in de branding. 

Daarnaast faciliteer je de sociale cohesie binnen jouw groepje. Hoe je dit doet, vul je zelf in! Als buddy denk je verschillende initiatieven uit, waar mogelijk fysiek, waar nodig digitaal. Denk aan vragen beantwoorden, leuke VUB-weetjes delen en nog veel meer.  

Het VUBuddy-project heeft je nodig!

Gaat jouw hart al sneller slaan om nieuwe VUB’ers onder je velugels te nemen? Neem dan snel contact op en ontdek hoe je je kan engageren.  

VUBuddy heeft je nodig!

Neem contact op

Word jij VUBuddy?

Ben jij de geknipte persoon om de nieuwe generatie VUB'ers mee onder je vleugels te nemen? Loop je over van goesting om activiteiten voor jouw groepje uit te werken? En schrikt het je niet af om digitale alternatieven uit te werken, die volledig corona-proof zijn? Dan zoekt VUBuddy jou! 

Projectleider Ella Vermeylen vertelt je meer over het project in de video. 

Jouw verantwoordelijkheid

1) Wegwijs maken van de nieuwe studenten

  • Beschikbaar zijn voor studenten hun vragen 
  • Sensitief zijn en luisteren 
  • Studenten op de hoogte houden van belangrijke evenementen, administratieve deadlines en activiteiten 
  • Correct doorverwijzen van student.vub.be naar de juiste diensten 

2) Sociale cohesie creëren 

  • Facilitator van de studentengroep 
  • Inspelen op studenten hun noden en spontante initiatieven 
  • Fysieke activiteiten waar mogelijk/gewenst 

Jouw engagement

  • Een engagement van ongeveer 1 uur per week 
  • Elke maand een workshop bijwonen 
  • Digitaal beschikbaar zijn 
  • Minimum één face-to-face contact organiseren 
  • Acties bijhouden in een persoonlijk Exceldossier 

What's in it for you?

  • Vier interessante workshops 
  • Een verrijking voor je CV 
  • Autonomie en vrijheid om activiteiten te organiseren 
  • Getuigschrift indien voldaan aan de verwachtingen 
  • Pionier in dit hartverwarmende project 
  • Nieuwe vrienden maken 
  • Sociale en communicatieve vaardigheden aanscherpen 
  • Erkenning en appreciatie van medestudenten 
  • Levensverrijkende ervaring 

 

VUBuddy heeft je nodig!

Ik word buddy

Studenten even weghalen van hun boeken, dat was de bedoeling van de VUBuddy BLOK-DOWN contest! De projectleiders van VUBuddy weten hoe moeilijk en vermoeiend het momenteel is voor VUB'ers om hele dagen online les te volgen, zonder dit met andere sociale activiteiten te kunnen afwisselen.

VUBuddy wilde iets aanbieden aan de VUBuddies waar ze met hun groepje aan konden deelnemen, om zo het groepsgevoel en de cohesie te versterken. De VUB'ers kregen elke dag 1 opdracht in verband met één van de zintuigen en daar moesten ze dan als groep rond samenwerken. Een jury hield elke dag een score bij en er kwamen uiteindelijk drie winnaars uit de bus. Er deden uiteindelijk 25 VUBuddy groepen mee met in totaal 168 spelers!

Op deze pagina kan je een aantal inzendingen bekijken. We hopen dat VUB'ers zich kunnen herkennen in de emoties en ervaringen die in beeld/woord worden gebracht. Want verbinding en weten dat je niet alleen bent, dat is zo enorm belangrijk in deze tijden! 

 

Taboe

Als psychologie studenten willen wij benadrukken dat er in tijden van vandaag nog steeds een groot taboe heerst rond verschillende onderwerpen. Wij hebben in ons gedicht zaken willen aanhalen die vaak onuitgesproken blijven in de hoop de drempel om erover te praten te verkleinen. Alsook mensen een hart onder de riem te steken en te tonen dat ze zeker niet alleen zijn.

Taboe

7u30: Het is triest…

Om telkens op te staan zonder liefde of hoop,

Maar met verdriet loop ik liever niet te koop.

Ik verschuil me dan maar achter mijn lach,

Met die gedachte, start ik voortaan elke dag.

Als ik droevig ben, kijk ik door het raam,

Wat is dit toch een eenzaam bestaan.

8u: Zoveel mensen om me heen,

Maar toch voel ik me zo alleen.

Alsof ik er nergens bij hoor,

Alsof ik iedereen altijd stoor.

Eenzaamheid, het drukt door.

10u: En als ik blij ben...

Gaan er de gekste dingen door me heen,

Dat is anders als voorheen.

Als ik blij ben doe ik de gekste dingen,

En ga ik heel hard zingen.

11u: Maar ik ben bang,

Bang van mezelf,

Men gedachten, die gaan vanzelf.

Ik kan dit niet meer aan,

Wanneer stop ik met bestaan?

15u: Ik ben trots,

Op men demonen die ik zelf heb getemd,

Want dit leven is voor mij bestemd.

Op het feit dat ik lekker heb gegeten,

Ja, ik geniet eindelijk van het leven.

17u: Als een sneltrein raast het bloed door mijn lichaam,

Ik wil het uitroepen, iets kapot slaan

Het hoogtepunt is als het openbarsten van een doos,

Eentje vol geschreeuw, haat en woede: ik ben boos

20u: De dag is eindelijk weer voorbij,

En ik vraag me af: "Denken ze aan mij?"

Ik wil dansen, roepen en huilen,

En dan men gezicht verschuilen.

Ik zie er gezond uit altijd met een lach,

Maar wist je maar af van die briefomslag.

Ja, ik ben bipolair,

En die persoon is non-binair.

Iedereen is anders, geen paniek,

Jij bent jezelf, jij bent uniek.

En wordt het toch even te zwaar?

Roep, want voor een babbel sta ik altijd klaar.

Florence Vandenbroucke, Hanne Janssens, Kaithlin De Vos, Mare Van Bosbeke, Alicia Michaux, Aron Branckaert

Het lange kortverhaal

Zien, horen, ruiken, proeven, voelen

Opstaan. Waarvoor? Voor niets, niemand. Gewoon omdat je lichaam fysiek niet meer kan slapen! Je rilt. Tijd voor een douche. Je kleedt je uit en kijkt naar jezelf in de spiegel. Alleen met jezelf. Een poging tot lachen, maar het spiegelbeeld lacht niet mee. Dan maar douchen. Het koude water stroomt over je huid. Je wacht. Wacht op het moment dat de temperatuur van het water zal omslaan en je helemaal zal verbranden. ‘Waarom krijg ik het niet warmer?’, mompel je. De kraan staat op de hoogste temperatuur. Minuten gaan voorbij, uren gaan voorbij. Je hebt het nog steeds koud. De warmteregelaar is kapot. Jij bent kapot. Hoelang? Hoelang ga je nog moeten wachten voordat er weer iets werkt? Voordat jij weer gaat werken, kan werken. Je stapt uit de douche. Het water druipt langzaam van je af, valt op de grond en komt in je mond. Het is zout. Het is een traan.

Je huilt. Niet van geluk, van frustratie, van pijn, maar simpelweg van verdriet.

Niemand die het ziet.

 

Je gaat naar beneden en komt in je woonkamer terecht. De tweepersoonsbank nodigt je droevig uit om te gaan zitten. Naast je is er een licht afdruk. Alsof je zetel extra wil benadrukken dat niemand naast je zit. Stil. Het is doodstil in huis. De enige aanwezige ben jij en de talrijke foto’s op de kast. De mensen erop lachen, brullen, tieren. Ze hebben plezier. Beelden bevroren in de tijd. Een tijd zonder eenzaamheid. Zonder stilte. Waar stil zijn gewoonweg betekende dat je zachter ging praten. En natuurlijk een andere ruimte. Een open ruimte. Niet vastgezet door 4 muren. Je staat recht en begint te schreeuwen, te roepen, te tieren… Je ploft terug in de zetel.

Niemand die het hoort.

 

Je gaat je keuken binnen. Rond de tafel staan vier stoelen. Slechts één daarvan staat achteruit. Terwijl je deze terug op zijn plaats zet, ruik je een onaangename geur. Het is de roos in het midden van de tafel. Ze is helemaal verwelkt. Haar blaadjes zijn verwelkt, haar kleuren zijn vergaan en ze begint langzaam weg te rotten. Vroeger werd ze door iedereen bewonderd die bij jou langskwam. Nu sterft ze een eenzame dood. Misschien kan je haar proberen te vervangen. De herinnering aan haar oude geur proberen terug te brengen. Maar waarom zou je?

Niemand die het ruikt.

 

Tijd voor koffie. Iets wat je nog een beetje energie kan geven. Je drukt op start. Het koffiezetapparaat reageert niet. Je drukt nog eens. En nog eens. Nog steeds geen reactie. Geïrriteerd probeer je de schakelaar telkens aan en uit te zetten. Het werkt nog steeds niet. Je grinnikt. Zo gemakkelijk zal het niet gaan. Je kan niet zomaar alles laten werken, laten leven door de schakelaar weer aan te zetten. Er is meer nodig dan dat. Er is ook elektriciteit nodig. Iets dat de machine zijn levenskracht geeft. Maar wat als we alle grondstoffen uitputten én geen nieuwe energie meer kunnen vinden. Waarvoor dient dit apparaat dan? Het is gewoon aanwezig. Het vult een plaats op, maar het vervult niets. ‘Net zoals ik?’ vraag je je af. Je zucht en plaats mijn schone koffiemok weer netjes in de kast.

Dan maar aan de afwas van gisterennacht beginnen: één bord, één mes, één vork en één glas. Voldoende eten, maar toch een leeg gevoel. Het eten vond je vroeger nochtans lekker. Deze keer was het verbrand. Je deed geen moeite om opnieuw te beginnen.

Niemand die het proeft.

 

 

Weer naar boven. Weer de trap op. Vermoeid slof je de slaapkamer binnen. Er liggen kleren op het bureau. Je doet ze aan. Je ziet er piekfijn uit: wit hemd, zwarte pantalon, blinkende, lederen schoenen en een ceintuur die perfect hierbij past. Zo zou je bij wijze van spreken voor God kunnen verschijnen. Als er één zou bestaan. Dan staat er jou nog één ding te doen. Je haalt iets uit je kast. Je geeft er korte rukken aan om te zien of deze het nog goed zal houden. Perfect. Je hangt deze om je nek en maakt behendig een knoop. Met een laatste zucht span je deze aan. Dit is het dan. Je springt recht van je bed. Je blijft even wiebelen, maar komt dan volledig tot stilstand.

Een perfecte knoop, een perfecte afloop.

Maar waarom? Waarom heb je dit gedaan? Er is niemand die dit ziet, niemand die dit op een korte periode GAAT zien. Eenzaam hangend rond je nek. Een das.

Je ziet er klaar uit om te gaan werken, maar dat is onmogelijk.

Je ploft neer op bed. En begint weer te huilen.

Er heerst eenzaamheid.

En iedereen die het voelt.

Jarno Van Mulders

Voelen