Deze open brief verscheen eerder op vrt.be.
 

Ons laat je in het oorlogsgeraas in de Syrische kampen. Je burgers likken liever nog hun wonden uit twee wereldoorlogen; Ze zien zo veel liever soldaten in hun straten. Dat schept een indruk van veiligheid. Wij zijn bang van alle legers en wapens.


Belgen, zeg je, hebben andere zorgen: Woonbonussen die ons niet helpen: Tenten en bommenhemels zijn ons dak; Energieprijzen en zonnepanelen: Wij stikken van de warmte; Gezond eten en drinken: Ons bereikt niets meer; Terugbetaling van medicijnen en zorgen:
 
Dokters komen niet tot bij ons en ziekenhuizen hebben we niet. Pesterijen, daar zijn we van omgeven; Misbruik van de beelden van hun kinderen? Onze foto’s reizen de wereld rond. Maar niemand wil ons zien of hebben. België, ons moeder- en vaderland, Voor jou bestaan we niet eens, Want papieren hebben we niet eens.
 

België, we zullen je niet leren kennen, Noch je trouweloze politici, voor wie mensen- en kinderrechtenverklaringen vodjes papier zijn. Dat jij en je Europese bondgenoten hier geen wapens meer verkopen, Daar hebben wij lak aan: het stikt hier van jullie wapens! Ons rest geen tijd om je te leren liefhebben.
Oorlog, bommen sluiten binnenkort onze ogen, Verdoven onze oren.
 
Kinderen van België en Europa, lieve landgenoten, We zullen jullie niet leren kennen; Met jullie zullen we niet spelen noch leren in vrede leven. Om onze dood zal niemand rouwen. Ons eigen land heeft ons in de steek gelaten en vermoord. Gedenk ons op onnozele-kinderendag!
 
De Belgische kinderen in Syrië
 
Gerda Swillen is wetenschappelijk medewerker aan de VUB en behaalde met haar proefschrift "Verwekt door de Tweede Wereldoorlog. Oorlogskinderen op de as Brussel-Berlijn" een doctoraat.
 
Lees ook: Onze kinderen in Syrië, laat u ze definitief stikken, België?
Lees meer over: