In zijn Corona-mijmeringen schrijft professor Philippe Humblé, docent in de opleiding Toegepaste Taalkunde, vanuit zijn ‘kot’ in Bertem, over ons alledaagse, verrassende nieuwe leven, in een tijd waarin de mens zichzelf moet heruitvinden, in een gereduceerde versie. Lees hier overpeinzing 10: Routine vs. Corona.
Overpeinzing 11: Spinoza vs. Corona
Ik had het verwacht, het viel meteen op tijdens de eerste virtuele vergadering: de mannelijke collega’s waren opgehouden zich te scheren. Ik ben zelf een passionele amateur-scheerder. Ik zou me tweemaal per dag scheren als de strenge wetten der natuur het toestonden. De eerste lockdown-week hield ik me strikt en onbewust aan mijn routine. Een licht opkomend misprijzen voor relaxerende collega's wist ik voor mezelf te houden. Maar de opsluiting heeft tot gevolg dat je onttrokken wordt aan het oordeel van hen die buitenshuis wonen, en dat je wordt blootgesteld aan het oordeel van hen die binnenshuis wonen. Daar steeg de roep steeds luider, vooral van vrouwelijke kant (vrouw, dochter): ik moest ervan gebruikmaken om een baard te laten groeien. Vrouw breekt wet. Nu zit ik met een groeisel van pakweg drie weken. Na vijftig jaar opsluiting zien mijn wangharen het daglicht. Ze zijn onwennig, voelen zacht aan als een baby, hun adolescentie ligt nog minstens een maand verderop.
Maar baard is niet louter beharing. Wanneer ik de badkamer binnenstap, kom ik oog in oog te staan met een vreemde gluurder. Het is een horrorfilm. Iemand is met mijn lichaam aan de haal gegaan en heeft mij in dat van een landloper gestoken, een bijna Leopold de Tweede, een zombie na de film.
Ik praat vandaag weer over mijn lichaam, mijn obsessie. Je voedt het, je laaft het, je denkt het in bedwang te houden, en dan plots staat het voor je als een vreemde.
"Niemand weet wat een lichaam vermag," zei Spinoza, zeker niet als er een baard op zit. Je lichaam maakt je iemand anders.
---
Philippe Humblé (1955) geeft les aan de vakgroep Toegepaste Taalkunde, Spaanse vertaalkunde en Intercultural Communication. Hij heeft vijfentwintig jaar lesgegeven aan de Universidade Federal de Santa Catarina in Brazilië en sinds 2009 doceert hij aan de VUB. Vanaf volgend academiejaar ‘moet’ Humblé op pensioen, maar hij hoopt dat corona zijn plannen niet in de war stuurt om volgend jaar aan een ‘nieuwe carrière’ te beginnen, in Brazilië of in China.