“Het leukste vond ik de brede waaier aan mensen die een ongelofelijke diepte hebben bereikt in wat ze doen. Van de opening door VUB-professor Luc Steels, die robots een eigen taal liet ontwikkelen, tot de laatste buiging van dirigent Philippe Herreweghe na zijn wereldpremière van de Mariavespers van Monteverdi. Iedereen, werkzaam in het bedrijfsleven, de wetenschap of de kunsten, toonde een passie en toewijding die je bijna niet voor mogelijk houdt.”
Klavecimbelbouwer Kennedy liet een stuk hout trillen, bijna achteloos vertellend dat slechts één op duizend planken van die speciale boomsoort de juiste klanken voortbrengt. Je moet haast bovenmenselijk gemotiveerd zijn om net die ene plank te vinden, terwijl je beseft dat alleen jij het verschil in klank uiteindelijk zult horen. “We zaten op de eerste rij bij concertrepetities, spraken over kunst en over migratie met experts, bezochten wijnhuizen en instrumentenbouwers.
De witte feestbus reed ons door het Toscaanse landschap. Ter afwisseling van prachtige klassieke concerten en vele intellectuele uren, kweelden we ook wel graag foute 90’s songs mee. Geniale mensen als Philippe Herreweghe, Stefan Hertmans en Paul Scheffer vertellen ook andere verhalen wanneer ze met een glas wijn in de hand op een dorpsplein in Italië zitten.”